Het Brugse Quifactum ontwikkelde een platform waarmee elk kledingstuk een digitaal paspoort krijgt. Zo weet je wie het maakte, hoe het werd geproduceerd en wat ermee kan gebeuren na gebruik. Met die technologie maakt het Brugse bedrijf duurzaamheid in mode concreet, controleerbaar én zichtbaar – voor merken én consumenten.

Van atelier naar innovatie

Mathias Slabbinck is de drijvende kracht achter Quifactum. Zijn professionele parcours startte in het familiebedrijf Kunstatelier Slabbinck, gespecialiseerd in kerkgewaden en luxueus huislinnen. “We produceerden alles in ons atelier in Brugge. Daardoor lagen onze prijzen hoger dan concurrenten die uitweken naar lageloonlanden”, vertelt hij. “Maar zodra klanten zagen hoe ambachtelijk en kwaliteitsvol onze productie was, verdween dat prijsverschil naar de achtergrond. Alleen: daarvoor moesten ze het atelier met eigen ogen zien.”

Die ervaring bleef hangen. Toen de kledingfabriek Rana Plaza in Bangladesh instortte in 2013, ontstond wereldwijd verontwaardiging over de arbeidsomstandigheden in de mode-industrie. Niet veel later ontstond de beweging Fashion Revolution die consumenten opriep om zich luidop af te vragen: Who made my clothes?

“Dat was voor mij een keerpunt”, zegt Mathias. “Wij konden die vraag al beantwoorden. We hielden altijd al bij wie welk onderdeel van een kledingstuk maakte – om onze kosten te monitoren. Waarom die info niet delen met de eindklant?”

Vooruitstrevende technologie als hefboom

Om die paspoorten mogelijk te maken, ontwikkelde Quifactum een eigen digitaal platform dat merken en makers ondersteunt bij de creatie, het beheer en de actualisering van productdata. Elke stap in het maakproces – van grondstof tot winkelrek – wordt gekoppeld aan een uniek QR-label. Het systeem verbindt automatisch leveranciers, producten en certificaten met elkaar. Zo ontstaat een transparante keten die merken eenvoudig kunnen voeden én aanpassen in real time. Het digitale productpaspoort van Quifactum bevat info over gebruikte materialen, herstellingen, wasbeurten, traceerbaarheid, arbeidsomstandigheden ... Merken zoals Filou & Friends, Bel&Bo, Camomilla Italia of Tales by Solid gebruiken de technologie vandaag al. “Via een QR-code op een T-shirt kun je alle info meteen raadplegen. Dat verhoogt de betrokkenheid én de levensduur van het product.”

In het begin was het pionieren. “Toen we in 2020 bedrijven benaderden, fronsten ze hun wenkbrauwen. Een digitaal paspoort voor kledij? Maar stilaan dringt het besef door dat het wel interessant is. Niet elk merk beschikt al over de juiste data, en sommigen willen die niet delen uit vrees voor hun bedrijfsgeheim. Maar de Europese regelgeving maakt het straks verplicht.”

Europese wetgeving als versneller

Quifactum liep voor op zijn tijd. In 2022 kondigde de Europese Unie de ESPR-verordening aan: de Ecodesign for Sustainable Products Regulation. Die verplicht vanaf 2027 een digitaal productpaspoort (DPP) voor alle textiel- en schoenenproducten op de Europese markt.

Om de draagwijdte te schetsen: elk jaar komen er naar schatting 35 miljard stuks textiel op de Europese markt. Al die producten zullen een digitaal paspoort nodig hebben, en dus ook een gecertificeerde serviceprovider. “Toen we die regelgeving lazen, beseften we: wij doen dat al”, zegt Mathias. “De info die wij verzamelen, verschilt hier en daar van wat ESPR vraagt, maar onze software was er al klaar voor.”

De praktische uitrol van de regels is nog bezig. “De uitvoeringsbesluiten moeten nog verschijnen, en ook de precieze voorwaarden voor certificatie zijn voorlopig onduidelijk. Alles zit nog in een overgangsfase,” zegt Mathias. “Maar één ding staat vast: transparantie wordt straks verplicht. En dat is een goede zaak. Als je nu in Europa produceert en de arbeidswetten respecteert, zijn je producten per definitie duurder. Die transparantie over die meerkost is belangrijk. Wie het spel correct speelt, verdient ook het vertrouwen van de markt.”

Naar het ondernemersverhaal op de website van POM West-Vlaanderen.